Voorbeschouwing // Ontspannen 32ste editie van Kozakken Boys vs. G.V.V.V.

Zowel gastheer Kozakken Boys, als bezoekers G.V.V.V. lieten er toen, tegen directe concurrenten, respectievelijk Excelsior Maassluis en IJsselmeervogels, geen misverstand over bestaan dat handhaving prioriteit nummer één was. Beide ploegen kwamen nog wel op achterstand, maar maakten dat alsnog goed. In Maassluis stond er na 90 minuten 1-2 op het scorebord, op het sportpark Panhuis werd het 3-1 na de klassieker tegen de rooien uit Bunschoten-Spakenburg.
Daardoor stond het vast dat de gevaarlijke streep definitief uit zicht was voor beide opponenten van aanstaande zaterdag. En dit betekende ook dat volgend seizoen editie 33 en 34 van deze klassieker aan de reeks gaan worden toegevoegd. Want de clash tussen Kozakken Boys en G.V.V.V. of vice versa, twee traditionele zaterdagploegen, bestaat al decennialang.

Hoe je het ook wendt of keert, en hoe je het ook noemen wilt, beslissing-, play-off-, nacompetitie-, of p/d wedstrijden, zowel de thuisploeg als de bezoekers zijn daar, zeker de laatste jaren, ervaringsdeskundige in geworden. Maar ook in een verder verleden waren zij daarin weleens onderwerp van het gesprek. Kozakken Boys net wat vaker dan de gasten. Die stress is nu volkomen achterwege en dus kan er ontspannen naar deze versie van de klassieker worden uitgekeken.

Play-off 1

Gezien de geschiedenis die de beide clubs in het verleden al met en tegen elkaar hadden valt dit treffen niet alleen onder de noemer klassieker in competitie verband, maar is het ook traditierijk. In de zin van, dat er soms belangrijke beslissingen op het spel stonden. Het wordt namelijk in totaal de 63^ste ontmoeting op het hoogste zaterdag amateurniveau, wat ooit begon in jaargang ’63-’64 in de toenmalige Tweede Klasse. Dat aantal is inclusief de twee duels die in het seizoen ’84-’85 gingen om de algehele zaterdagtitel. Spakenburg werd toen de lachende derde want zij versloegen in een ultieme beslissingswedstrijd Kozakken Boys met 3-2 en mochten zich toen de beste zaterdagclub van Nederland noemen.
Maar ook zijn daar uiteraard bij inbegrepen de maar liefst vier onderlinge ontmoetingen uit seizoen ’21-’22. Twee in de reguliere competitie, en ook een duo duels in de play-offs om klassenbehoud.
Op die laatste twee kijken onze gastheren met heel veel plezier terug, want de beide overtuigende overwinningen, 3-1 in Werkendam en 1-4 in Veenendaal, betekende dat Kozakken Boys tweededivisionist bleef en dat onze eigen blauwe formatie een stapje terug moest doen.

Mart de Jong is heel voorzichtig op de weg terug, hij speelde onlangs weer 90 minuten mee in een oefenduel van het O23 team.

Play-offs 2 en 3

Gelukkig slaagde coach Gery Vink en zijn manschappen erin om die omissie direct goed te maken en in 2023 via de nacompetitie weer terug te keren naar het hoogste echelon waardoor de ingezette traditie een vervolg kreeg.  Maar juist in dat seizoen (’23-’24) toen de Werkendammers opnieuw een van de opponenten was, ging faliekant mis voor Kozakken Boys.
Waar G.V.V.V. het als ‘terugkeerder’ uitstekend deed met een zesde plek op de ranglijst, streed Kozakken Boys bijna dat gehele seizoen om direct lijfsbehoud. Dat lukte niet, maar de omweg om opnieuw via p/d wedstrijden het vege lijf te redden bood soelaas dacht men in Brabant, want ze hadden tenslotte al eerder met dat bijltje gehakt.
Maar waar dat twee jaar eerder wel lukte, ging het toen in de eerste ronde, weliswaar op het nippertje, toch mis. De twee duels tegen Blauw Geel ’38 eindigde in Veghel en Werkendam beide in 2-1 en dus volgde er een verlenging op de thuishaven sportpark De Zwaaier. Daarin kon ook geen beslissing geforceerd worden en kwam het dus aan op het nemen van pingels. Daarin waren de zondagamateurs met 4-5 de sterksten, met als gevolg dat Kozakken Boys voor de vijfde keer zou gaan ontbreken op de hoogste sport van de amateurladder, gerekend vanaf ’70-’71, toen de Eerste Klasse haar beslag kreeg in het zaterdagvoetbal.

Play-off 4

Maar behoudens het bereiken van de Topklasse in 2012, daar deden de Werkendammers twee jaar over, keerde de ploeg ook dit seizoen direct weer terug, zoals ze voorheen ook al hadden gedaan na degradatie. Alleen was er weer een omweg nodig om het verloren gegane terrein terug te winnen.
Sportief gezien wil je dat vooraf gezien natuurlijk niet, maar als later de uitkomst positief is, is de penningmeester de grote winnaar. Want de zes extra wedstrijden (3 uit en 3 thuis), die er voor nodig zijn om zover te komen kunnen altijd rekenen op grote publieke belangstelling van de liefhebbers als de reguliere competitie al afgelopen is.

Lang zag het er niet naar uit aanvoerder Gwaeron Stout c.s. dat zouden kunnen bewerkstelligen, want Kozakken Boys was wel subtop, maar geen top. Want HSV Hoek, nu de zeer verrassende en meer dan uitstekend presterende nieuwkomer in de Tweede Divisie, was in grote delen van die competitie ongenaakbaar en werd terecht kampioen – en misschien gaan dat kunststukje opnieuw herhalen. Maar ook concurrenten zoals Blauw Geel ’38, Kloetinge, UNA en Gemert boden toen flink tegenstand. Maar uiteindelijk werd er in de derde periode flink gas gegeven. Daarin leed de ploeg van interim trainer Ruud Brood slechts vijf verliespunten – 1x verlies en 1x gelijk – en dat was ruim voldoende voor Kozakken Boys om de laatste strohalm (3^de periode) te pakken om opnieuw play-offs te mogen gaan spelen.

Daarin was onze ‘rode buurman’ het eerste obstakel. In Veenendaal werd het 2-0, maar dat werd in Werkendam ongedaan gemaakt door dezelfde uitslag. Verlenging bracht ook geen beslissing en dus kwam er een strafschopserie, met als uitslag 8-7. Scheveningen en Noordwijk, de twee ploegen die in de Tweede Divisie op de degradatie plaatsen waren beland, werden in die volgorde het slachtoffer van de dadendrang van de Brabanders. In Scheveningen bleef de beginstand ook de eindstand, maar in Werkendam was Corné van Houwelingen het goudhaantje met het enige doelpunt van de wedstrijd.
De finale in Noordwijk ging nog teloor met 1-0, maar in de terugwedstrijd op het eigen vertrouwde terrein De Zwaaier maakten Jalloh, Khayati, Damen (allen nog steeds in dienst van de Kozakken), en Ignacio (nu IJsselmeervogels) ieder met één doelpunt aan iedere onzekerheid een einde en was Kozakken Boys weer thuis, waar het gezien haar status ook hoort.

Ook via nacompetitie naar de Topklasse

Dat Kozakken Boys het laatste decennium zeker geen grijze muis is geweest, is een eufemisme van de grootste orde. Nee, met een grote regelmaat timmerden de Werkendammers opvallend constructief aan de (voetbal)weg en dat bleef in den lande niet onopgemerkt. Nadat de eerste mogelijkheid om de Topklasse te bereiken was mislukt, was het twee jaar later in 2012 wel raak. Daar was wel een omweg voor nodig, want Scheveningen troefde de Kozakken in de competitie af door het kampioenschap voor zich op te eisen. Maar in de nacompetitie kwam de spreekwoordelijke onverzettelijkheid van de Kozakken weer eens boven drijven. Op doelsaldo werden ASWH en RVVH verslagen in de strijd om het klasse periodekampioenschap. En in de allesbeslissende finale moest Harkemase Boys tweemaal het hoofd buigen (4-1 en 0-4) en was alsnog de Topklasse bereikt.

Topper in Topklasse en Tweede Divisie

Het debuut in de Topklasse begon uitermate bevredigend met twee zevende plaatsen op de eindrangschikking en daarmee was een goed begin gemaakt voor meer. En toen kwam de periode Danny Buijs die bij het behalen van de tweede 7^de plaats in jaargang ’13-’14 nog speler was, maar het seizoen daarop als leidsman voor de groep stond.
De voormalige prof van o.a. FC Groningen, Feyenoord en ADO – nu hoofdcoach bij Fortuna Sittard – bleek het trainerschap direct in de vingers te hebben, want na dertig wedstrijden konden hij en z’n pupillen meteen met de kampioenschaal pronken. De kers op taart ontbrak helaas, want in de strijd om de amateurtitel was het nu ter ziele gegane FC Lienden tweemaal te sterk. Maar wat een debuut voor een beginnend oefenmeester!!

Het bleek geen toevalstreffer want Buijs, de A-selectie en de technische beleidsbepalers van de Kozakken voelden elkaar feilloos aan. Dat alles resulteerde in het seizoen ’15-’16 in een uitstekende vierde plaats en daarmee werd de nieuw ingestelde Tweede Divisie glansrijk bereikt.
De rek was er nog steeds niet uit, want in de eerste twee jaargangen op die nieuwe trede in de vaderlandse voetbal Pyramide was Kozakken Boys beide keren lang in de race om opnieuw het beste jongetje van de klas te worden. Bij het debuut stond er helaas geen maat op Jong AZ – met toen o.a. Nick Olij, Ferdy Druijf, Teun Koopmeiners, Guus Til, Owen Wijndal, Calvin Stengs en Myron Boadu in de ploeg – dat overtuigend de titel greep, maar Kozakken Boys was als runner-up wel de beste van alle amateurclubs.
Het jaar daarop duurde de tweestrijd met Katwijk tot op de allerlaatste speeldag. In een directe confrontatie met de Kattukkers op het eigen sportpark De Zwaaier, zou alleen winst de titel betekenen voor de thuisploeg. Het lukte de Werkendammers niet, want de 0-0 einduitslag in die allesbeslissende wedstrijd was onvoldoende.
Maar tweemaal achtereen de zilveren medaille veroveren, menig club, zou er bij wijze van spreken, een moord voor doen.

Quincy Veenhof opende op 4 mei 2024 de score op De Zwaaier.

De trainerscarrousel …

Buijs vertrok naar FC Groningen en Jasper de Muijnck werd in juli 2018 z’n opvolger. Helaas ontbrak de chemie tussen trainer en spelersgroep en werd deze oefenmeester begin november 2018 van zijn taken ontheven. Michel Langerak, die de club al eerder drie seizoenen onder zijn hoede had, werd bereid gevonden om het hiaat op te vullen. Onder leiding van de voormalig prof eindigden de Werkendammers op plek zeven.
In dat lopende seizoen hadden de beleidsbepalers al Rick Adjei aangetrokken als nieuwe coach die Michel Langerak als assistent naast zich zou krijgen. En onder hun leiding werd begonnen aan seizoen ’19-’20, dat door de Covid 19 maatregelen 24 duels duurde, en Kozakken Boys een zesde plaats in de eindrangschikking opleverde. Het erg korte seizoen ’20-‘21is geen maatstaf en dus werd er vol goede moed begonnen aan jaargang ’21-‘22.
Maar Adjei – ondertussen assistent bij Go Ahead Eagles – kreeg de flink afgeroomde selectie niet aan de praat en moest daardoor in januari 2022 het veld ruimen en opnieuw werd Langerak weer interim hoofdverantwoordelijke. Onder diens gezag kon ook de weg omhoog niet worden gevonden, met uiteindelijk de hierboven al genoemde play-off 1 tot gevolg, die dus G.V.V.V. de kop kostte en de Werkendammers in deze Tweede Divisie hield.

… blijft draaien en de …

In de persoon van Scott Calderwood, zelf prof geweest bij Willem II en Heracles, en als oefenmeester actief bij o.a. DFS, TEC en buurman DOVO, dacht men in Werkendam de juiste opvolger gevonden te hebben voor Michel Langerak. Het debuutseizoen ’22-’23 werd voor Calderwood en zijn manschappen er een van up en downs. Op zeven wedstrijden voor het einde bevonden de Zwaaierbewoners zich aan de onderkant van het linkerrijtje en dus behoorlijk veilig. Maar een reeks nederlagen zorgde ervoor dat de wit-rode formatie krap aan net een punt boven de gevaarlijke streep bleven en uiteindelijk als dertiende finishte.

… de resultaten blijven tegenvallen

Met wat gerichte aankopen en het verlengen van contract van Calderwood tot 2025, leek Kozakken Boys voor seizoen ’23-’24 weer in rustiger vaarwater terecht te zijn gekomen, toekomstbestendig, en zou er op weg worden gegaan naar betere tijden. Maar al die nieuwelingen samen met oudgedienden tot een eenheid vormen kost tijd, en die had de ambitieuze club en haar leiding niet. Na vijf wedstrijden met slechts één puntje op de teller, werd Calderwood naar zijn woonplaats Doetinchem gestuurd en ontheven van zijn taken.
Ja, zo opportuun is het nu eenmaal in het voetbalwereldje waar geduld geen schone zaak is.

Een ruime week na het de laan uit sturen van Calderwood, maakte Kozakken Boys zijn opvolger bekend. Het werd Edwin Grünholz die daarvoor Quick Boys vier seizoenen onder zijn hoede had gehad. De geboren Hagenaar en voormalig zaalvoetbal internationaal kon natuurlijk ook geen ijzer met handen breken, en het beoogde schokeffect bleef (zoals wel vaker) uit. Kozakken Boys eindigde als 17^de met als gevolg de hierboven al beschreven consequentie onder play-off 3.
Ondanks dat echec bleef de club vertrouwen houden in de tussentijds aangestelde coach en moest hij gaan proberen om in de Derde Divisie met zijn ploeg weer naar grote hoogte te stijgen. Maar dat vertrouwen bleef beperkt tot februari 2025 toen het er op leek dat zijn ‘Boys’ opnieuw de boot zouden gaan missen.

Interim en nieuwe kapitein

Grünholz, die al had aangegeven dat het zijn laatste seizoen zou worden in Werkendam, werd voortijdig ontheven van zijn taken en de bekende oud-profspeler en trainer Ruud Brood werd als interim naar De Zwaaier gelokt om het tij alsnog te keren. Kozakken Boys sprak toen van een ‘logische invulling’.
“Brood heeft bijna alle wedstrijden gezien (speler Grad Damen is zijn schoonzoon) en heeft zo een goed beeld heeft van de huidige selectie. Brood zal het trainerschap van Kozakken Boys de komende maanden combineren met zijn functie als hoofd jeugdopleiding van GVV Unitas”.
Dat bleek een waarheid als een koe, want dit keer had het schokeffect van een trainerswissel wel succes (play-off 4).

Bijzonder is dat heel kort nadat Grünholz had aangekondigd te vertrekken de beleidsbepalers al een nieuwe roerganger konden presenteren voor het nieuwe seizoen: namelijk Hans de Jong (41), geboren Werkendammer en ook oud speler van de club, die reeds op 17-jarige leeftijd debuteerde bij het vlaggenschip.
Saillant detail: Hans de Jong volgde Ruud Brood op als hoofdtrainer van Kozakken Boys. Het omgekeerde is ook het geval: Ruud Brood volgde Hans de Jong als hoofdtrainer van GVV Unitas op.

Volgende kapitein op het schip

Met die nieuwe leidsman, en een op 8 plaatsen gewijzigde selectie, voldoet Kozakken Boys, terug op het hoogste amateurniveau, vooralsnog aan de gestelde eisen van club en de altijd fanatieke supportersschare, namelijk een stabiele tweededivisionist zijn. Getuige daarvan is momenteel een plaats in het linkerrijtje, weliswaar als laatste daarvan, maar toch voor een ‘terugkeerder’ een prima positie. En als de huidige vorm behouden blijft, slechts vijf verliespunten in de laatste zes wedstrijden, zit er in de slotfase van de competitie wellicht nog meer in het vat en kan er nog gestegen worden op de ranglijst.
Daarom was het voor de buitenwacht dan ook opmerkelijk dat De Jong net voor de winterstop eenzijdig aankondigde dat het voor hem bij dat ene seizoen zou blijven, terwijl de leiding er alle vertrouwen in had om door te gaan naar jaargang 2026-2027. Maar uiteraard moet de liefde wel van twee kanten komen anders heeft het geen zin om door te gaan.
Het ontstane komende hiaat werd al snel opgevuld. Want enkele weken daarna kon de clubleiding al melden dat ze Dennis de Nooijer – de tweelingbroer van Hoek coach Gérard – bereid hadden gevonden om in het nieuwe seizoen leiding te gaan geven aan het vlaggenschip van de club.

Tariq Dilrosun maakte bij de heenwedstrijd kort voor tijd de 2-2.

Opmerkelijke statistiek

Waar Kozakken Boys in het recente verleden, net zoals bij de meeste andere clubs gebruikelijk is, altijd meer punten behaalde bij de thuis- dan bij uitwedstrijden is dat dit seizoen volstrekt andersom. Het scheelt niet een beetje, zoals bij G.V.V.V. 16-23 thuis, en 15-18 op vreemde bodem, maar echt een karrenvracht. Buitenshuis zijn de Werkendammers momenteel ranglijst aanvoerder met 28 behaalde punten uit 16 duels en een doelsaldo van 25-21. Daarentegen staat de teller op het eigen domicilie op 15 punten uit eenzelfde aantal duels en een doelsaldo van 15-28. Daarmee houden ze alleen de degradatie kandidaten IJsselmeervogels en ACV onder zich op de ranglijst van thuiswedstijden.
Het is dan ook niet vreemd dat topschutters van de Kozakken t.w. Grad Damen (12 goals, 4 thuis, 8 uit), Jordy Thomassen (6 goals, 2 thuis, 4 uit) en Carlito Fermina (5 treffers, 1 thuis, 4 uit), exact zo’n zelfde beeld laten zien. Kortom de trouwe (neutrale) bezoekers van sportpark De Zwaaier zijn dit seizoen nog niet zo heel verwend geraakt. Maar dat zal de fanatieke aanhang die alle wedstrijden bezoeken worst zijn, want het belangrijkste is bereikt en dat is handhaving.

G.V.V.V. legt iets meer gewicht in de schaal

Overall gezien heeft G.V.V.V. een kleine positieve balans tegen Kozakken Boys, die begon in ’63-’64 in de 2^de klasse en eindigde tot nu toe met de heen wedstrijd in Veenendaal op 29 november jl. in de Tweede Divisie: 27 gewonnen, 14 gelijk en 21 verloren.
Ook de uitbalans valt in het voordeel uit van de gasten: 12x winst, 9x gelijk en 10 verloren potjes. Maar u weet resultaten uit het verleden etc. etc.
Toch de meest objectieve manier om naar de data uit het verleden te kijken t.a.v. de aanstaande ontmoeting, is om de resultaten van Kozakken Boys versus G.V.V.V. uit de Tweede Divisie te bezien in de wedstrijden op sportpark De Zwaaier.
Daar viel er in de coronaseizoenen één van in het water maar met de p/d wedstrijd erbij komt het aantal in totaal op zeven.  En daaruit blijkt dat in Werkendam de ploegen elkaar de laatste jaren niet heel veel ontliepen qua puntenverzameling, namelijk driemaal winst, tweemaal gelijk en tweemaal verlies voor G.V.V.V. De gasten van komende zaterdag waren in die voorgaande clashes wel ietwat doeltreffender, 18 goals gescoord en 14 geïncasseerd.

Grootste overwinning

De laatste ontmoeting in Brabantse dreven dateert van 4 mei 2024, dus precies twee jaar en vijf dagen geleden voordat deze volgende klassieker zich aandient. Toen nam G.V.V.V. sportieve revanche voor de 1-4 nederlaag (zie play-off 1).
Huidig clubtopscorer Quincy Veenhof (11 treffers), opende toen het bal voor de thee. Daar deden Ilias Latif, Joeri Potjes en Byron Burgering in het laatste kwartier nog een flink schepje bovenop met ieder een treffer waardoor G.V.V.V. met 0-4 de grootste overwinning ooit boekte in Werkendam.
Voor de mannen van toenmalig trainer Grünholz betekende die nederlaag dat veilig spelen er niet meer inzat met als later gevolg de eerder genoemde, na de strafschoppenreeks, verloren play-off tegen Blauw Geel ’38.

Latif weer goudhaantje?

De na vier seizoenen G.V.V.V. naar Noordwijk vertrekkende spits Ilias Latif was de laatste keer in Werkendam dus een van de doelpuntenmakers, maar bij de twee voorgaande duels in Veenendaal mocht hij zich beide keren matchwinner, oftewel goudhaantje noemen. Bij de heenwedstrijd dit seizoen op 29 november jl. stonden de Kozakken lang met 1-2 voor, door goals van Wimilio Vink en aanvoerder Gwaeron Stout (2x). Tariq Dilrosun zorgde kort voor tijd voor de gelijkmaker en in derde minuut van de toegevoegde tijd zorgde Latif ervoor dat alle punten op het Panhuis bleven. En ook in de jaargang dat Kozakken Boys het loodje legde was de Amsterdammer hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor de drie punten. Toen hij kort voor het einde, als invaller na lang blessureleed, de 2-1 maakte nadat Quincy Veenhof de score had geopend en Sergio Tremour – vorig jaar nog speler van G.V.V.V. en nu uitkomend voor Noordwijk – die de stand gelijk trok.
Bijzonderheid was dat de ploeg van coach Vink toen ook al met tien man op het veld stond door het uitvallen van Quiermo Dumay vanwege een schouderblessure in minuut 70. De wissels waren daarvoor al opgebruikt waardoor G.V.V.V. gedecimeerd verder moest.

Kan de afscheid nemende Ilias Latif zich weer ontpoppen als het goudhaantje?

Clubtopscorer van de laatste twee seizoenen, Ilias Latif, met respectievelijk 15 en 10 treffers (gedeeld met Justin Spies), zal die titel, tenzij er een wonder gaat geschieden, niet gaan prolongeren, want zijn teller staat nu op vier goals. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat hij wel bijna in ieder duel in actie kwam, maar meestal in de slotfase als invaller c.q. pinchhitter. Maar de kans is groot dat hij in Werkendam wel vanaf acquit mag beginnen. Want Arwin van Soest, met tien treffers runner-up op de clubtopscorerslijst, zal deze wedstrijd aan zich voorbij moeten laten gaan. Hij kreeg in het duel tegen IJsselmeervogels zijn vijfde gele kaart voorgeschoteld is daardoor één duel geschorst.
Voor Latif een uitgelezen mogelijkheid om weer belangrijk te zijn in een duel met een van zijn favoriete tegenstanders.

Zeer brede middenmoot

Op basis van al het bovenstaande zou je G.V.V.V. dus op voorhand een (heel) kleine favorietenrol kunnen toebedelen. Maar hoe dan ook, het is en blijft een klassieker waaraan de beide kemphanen in principe heel ontspannen kunnen gaan beginnen omdat er niets meer op het spel staat behalve de eer. En dat eergevoel heeft iedere serieuze sportman in zijn lijf en je eindigt liever in het zogenaamde linker rijtje, waar de thuisploeg nu in staat, dan in het rechter waar de bezoekers uit Veenendaal zich bevinden. Het verschil is slechts twee punten in het voordeel van de Werkendammers, dus alle reden voor aanvoerder Barry Maguire en zijn manschappen om vol voor de winst te gaan. Maar zo zullen collega Stout c.s. er ook over denken, want met winst nemen ze nog meer afstand van G.V.V.V. en een steviger positie aan de bovenkant van de ranglijst.

Ondanks dat het een klassieker is, die in eerste instantie om des keizers baard gaat, is het bijna wel zeker dat er veel passie, inzet en strijd aan te pas zal gaan komen, want dat is bijna een zekerheid bij Kozakken Boys versus G.V.V.V. of omgekeerd. Beide teams zijn goed op de hoogte van elkaars sterke en zwakke punten en zullen die dan ook proberen te gaan benutten.
Als de onderlinge irritaties, die nog wel eens voorkwamen in het verleden, nu achterwege blijven, en sportiviteit hoogtij viert, dan kunnen de toeschouwers een alleszins interessante pot verwachten in de strijd om een plaatsje in de zeer brede middenmoot van de ranglijst.

Kozakken Boys – G.V.V.V. begint komende zaterdagmiddag op het sportpark De Zwaaier, Nieuwe Kozakken Stoep 1, 4251 PN Werkendam om 15.00 uur en zal onder leiding staan van Dhr. M. Wever uit Muntendam. Hij zal langs de lijn zal worden geassisteerd door Dhr. B.A. de Groot en Dhr. S. van Zundert. Vierde official is Dhr. B.J.J. van Dongen.

Tekst: GVVV.nl/Bas van Capelleveen
Fotografie: © Stefan Koops