De komende drie competitieronden zijn allen te classificeren als klassiekers. De definitie daarvan: Een klassieker is een wedstrijd met een lange historie en grote rivaliteit.
Dat trio begint komende zaterdag met Kozakken Boys – G.V.V.V., gevolgd door G.V.V.V. – Quick Boys op 5 sept. en daarna IJsselmeervogels – G.V.V.V. weer een week later.
Zowel gastheer Kozakken Boys, als bezoekers G.V.V.V. speelden zich op 25 april jl. veilig voor weer een nieuw seizoen in het hoogste echelon bij het amateurvoetbal. Dat was voor beide clubs aan het begin van dat seizoen ook de ultieme doelstelling al hoopten en wensten de trouwe aanhangers van de Werkendammer en de Veenendalers op (iets) meer.
Daarin werden de Kozakken supporters het best beloond door hun hoofdmacht. Want uiteindelijk eindigden de rood-witten op de negende stek in de rangschikking, wat als meer dan prima mag worden omschreven gezien het feit dat zij als ‘terugkeerder’ te boek stonden na de degradatie medio 2024.
Met vijf punten minder, 47 om 42, moesten onze eigen blauwen genoegen nemen met een 14de positie op de ranglijst wat gezien de voorgaande twee jaargangen, waarin men als 6de en 7de eindigde, toch wel enigszins teleurstellend was.
Daardoor stond het wel vast dat dit seizoen editie 33 en 34 van deze klassieker aan de reeks gaan worden toegevoegd. Want de clash tussen Kozakken Boys en G.V.V.V. of vice versa, twee traditionele zaterdagploegen, bestaat al decennialang.
Hoe je het ook wendt of keert, en hoe je het ook noemen wilt, beslissing-, play-off-, nacompetitie-, of p/d wedstrijden, zowel de thuisploeg als de bezoekers zijn daar, zeker de laatste jaren, ervaringsdeskundige in geworden. Maar ook in een verder verleden waren zij daarin weleens onderwerp van het gesprek. Kozakken Boys net wat vaker dan de gasten.
Play-off 1
Gezien de geschiedenis die de beide clubs in het verleden al met en tegen elkaar hadden valt dit treffen niet alleen onder de noemer klassieker in competitie verband, maar is het ook traditierijk. In de zin van, dat er soms belangrijke beslissingen op het spel stonden. Het wordt namelijk in totaal de 64ste ontmoeting op het hoogste zaterdag amateurniveau, wat ooit begon in jaargang ’63-’64 in de toenmalige Tweede Klasse. Dat aantal is inclusief de twee duels die in het seizoen ’84-’85 gingen om de algehele zaterdagtitel. Spakenburg werd toen de lachende derde want zij versloegen in een ultieme beslissingswedstrijd Kozakken Boys met 3-2 en mochten zich toen de beste zaterdagclub van Nederland noemen.
Maar ook zijn daar uiteraard bij inbegrepen de maar liefst vier onderlinge ontmoetingen uit seizoen ’21-’22. Twee in de reguliere competitie, en ook een duo duels in de play-offs om klassenbehoud.
Op die laatste twee kijken onze gastheren met heel veel plezier terug, want de beide overtuigende overwinningen, 3-1 in Werkendam en 1-4 in Veenendaal, betekende dat Kozakken Boys tweededivisionist bleef en dat onze eigen blauwe formatie een stapje terug moest doen.
Play-offs 2 en 3
Gelukkig slaagde toenmalig coach Gery Vink en zijn manschappen erin om die omissie direct goed te maken en in 2023 via de nacompetitie weer terug te keren naar het hoogste echelon waardoor de ingezette traditie een vervolg kreeg. Maar juist in dat seizoen (’23-’24) toen de Werkendammers opnieuw een van de opponenten was, ging faliekant mis voor Kozakken Boys.
Waar G.V.V.V. het als ‘terugkeerder’ uitstekend deed met een zesde plek op de ranglijst, streed Kozakken Boys bijna dat gehele seizoen om direct lijfsbehoud. Dat lukte niet, maar de omweg om opnieuw via p/d wedstrijden het vege lijf te redden bood soelaas dacht men in Brabant, want ze hadden tenslotte al eerder met dat bijltje gehakt.
Maar waar dat twee jaar eerder wel lukte, ging het toen in de eerste ronde, weliswaar op het nippertje, toch mis. De twee duels tegen Blauw Geel ’38 eindigde in Veghel en Werkendam beide in 2-1 en dus volgde er een verlenging op de thuishaven sportpark De Zwaaier. Daarin kon ook geen beslissing geforceerd worden en kwam het dus aan op het nemen van pingels. Daarin waren de zondagamateurs met 4-5 de sterksten, met als gevolg dat Kozakken Boys voor de vijfde keer zou gaan ontbreken op de hoogste sport van de amateurladder, gerekend vanaf ’70-’71, toen de Eerste Klasse haar beslag kreeg in het zaterdagvoetbal.
Play-off 4
Maar behoudens het bereiken van de Topklasse in 2012, daar deden de Werkendammers twee jaar over, keerde de ploeg ook vorig seizoen direct weer terug, zoals ze voorheen ook al hadden gedaan na degradatie. Alleen was er weer een omweg nodig om het verloren gegane terrein terug te winnen.
Sportief gezien wil je dat vooraf gezien natuurlijk niet, maar als later de uitkomst positief is, is de penningmeester de grote winnaar. Want de zes extra wedstrijden (3 uit en 3 thuis), die er voor nodig zijn om zover te komen kunnen altijd rekenen op grote publieke belangstelling van de liefhebbers als de reguliere competitie al afgelopen is.
Lang zag het er niet naar uit aanvoerder Gwaeron Stout c.s. dat zouden kunnen bewerkstelligen, want Kozakken Boys was wel subtop, maar geen top. Want HSV Hoek, vorig jaar de zeer verrassende en meer dan uitstekend presterende nieuwkomer in de Tweede Divisie, was in grote delen van die competitie ongenaakbaar en werd terecht kampioen. Maar ook concurrenten zoals Blauw Geel ’38, Kloetinge, UNA en Gemert boden toen flink tegenstand. Maar uiteindelijk werd er in de derde periode flink gas gegeven. Daarin leed de ploeg van interim trainer Ruud Brood slechts vijf verliespunten – 1x verlies en 1x gelijk – en dat was ruim voldoende voor Kozakken Boys om de laatste strohalm (3de periode) te pakken om opnieuw play-offs te mogen gaan spelen.
Daarin was onze ‘rode buurman’ het eerste obstakel. In Veenendaal werd het 2-0, maar dat werd in Werkendam ongedaan gemaakt door dezelfde uitslag. Verlenging bracht ook geen beslissing en dus kwam er een strafschopserie, met als uitslag 8-7.
Scheveningen en Noordwijk, de twee ploegen die in de Tweede Divisie op de degradatie plaatsen waren beland, werden in die volgorde het slachtoffer van de dadendrang van de Brabanders. In Scheveningen bleef de beginstand ook de eindstand, maar in Werkendam was Corné van Houwelingen het goudhaantje met het enige doelpunt van de wedstrijd.
De finale in Noordwijk ging nog teloor met 1-0, maar in de terugwedstrijd op het eigen vertrouwde terrein De Zwaaier maakten Jalloh, Damen (beiden maken nu ook nog deel van de selectie), Khayati en Ignacio ieder met één doelpunt aan iedere onzekerheid een einde en was Kozakken Boys weer thuis, waar het gezien haar status ook hoort.
Ook via nacompetitie naar de Topklasse
Dat Kozakken Boys het laatste decennium zeker geen grijze muis is geweest, is een eufemisme van de grootste orde. Nee, met een grote regelmaat timmerden de Werkendammers opvallend constructief aan de (voetbal)weg en dat bleef in den lande niet onopgemerkt. Nadat de eerste mogelijkheid om de Topklasse te bereiken was mislukt, was het twee jaar later in 2012 wel raak. Daar was wel een omweg voor nodig, want Scheveningen troefde de Kozakken in de competitie af door het kampioenschap voor zich op te eisen. Maar in de nacompetitie kwam de spreekwoordelijke onverzettelijkheid van de Kozakken weer eens boven drijven. Op doelsaldo werden ASWH en RVVH verslagen in de strijd om het klasse periodekampioenschap. En in de allesbeslissende finale moest Harkemase Boys tweemaal het hoofd buigen (4-1 en 0-4) en was alsnog de Topklasse bereikt.
Topper in Topklasse en start Tweede Divisie
Het debuut in de Topklasse begon uitermate bevredigend met twee zevende plaatsen op de eindrangschikking en daarmee was een goed begin gemaakt voor meer. En toen kwam de periode Danny Buijs die bij het behalen van de tweede 7de plaats in jaargang ’13-’14 nog speler was, maar het seizoen daarop als leidsman voor de groep stond.
De voormalige prof van o.a. FC Groningen, Feyenoord en ADO – nu hoofdcoach bij Fortuna Sittard – bleek het trainerschap direct in de vingers te hebben, want na dertig wedstrijden konden hij en z’n pupillen meteen met de kampioenschaal pronken. De kers op taart ontbrak helaas, want in de strijd om de amateurtitel was het nu ter ziele gegane FC Lienden tweemaal te sterk. Maar wat een debuut voor een beginnend oefenmeester!!
Het bleek geen toevalstreffer want Buijs, de A-selectie en de technische beleidsbepalers van de Kozakken voelden elkaar feilloos aan. Dat alles resulteerde in het seizoen ’15-’16 in een uitstekende vierde plaats en daarmee werd de nieuw ingestelde Tweede Divisie glansrijk bereikt.
De rek was er nog steeds niet uit, want in de eerste twee jaargangen op die nieuwe trede in de vaderlandse voetbal Pyramide was Kozakken Boys beide keren lang in de race om opnieuw het beste jongetje van de klas te worden. Bij het debuut stond er helaas geen maat op Jong AZ – met toen o.a. Nick Olij, Ferdy Druijf, Teun Koopmeiners, Guus Til, Owen Wijndal, Calvin Stengs en Myron Boadu in de ploeg – dat overtuigend de titel greep, maar Kozakken Boys was als runner-up wel de beste van alle amateurclubs.
Het jaar daarop duurde de tweestrijd met Katwijk tot op de allerlaatste speeldag. In een directe confrontatie met de Kattukkers op het eigen sportpark De Zwaaier, zou alleen winst de titel betekenen voor de thuisploeg. Het lukte de Werkendammers niet, want de 0-0 einduitslag in die allesbeslissende wedstrijd was onvoldoende.
Maar tweemaal achtereen de zilveren medaille veroveren, menig club, zou er bij wijze van spreken, een moord voor doen.
Trainerscarrousel of coacheskerkhof?
Maar na die florrisante start vertrok Buijs naar het betaalde voetbal en kwam er, achteraf gezien, een ware trainerscarrousel op gang in de volgende acht seizoenen. Dat had natuurlijk alles te maken dat die coaches, uiteraard samen met de selectie, de hooggespannen verwachtingen van de fanatieke en veeleisende achterban niet waar konden maken.
In volgorde van opkomst waren Jasper de Muijnck, Michel Langerak, Rick Adjei, wederom Michel Langerak, Scott Calderwood, Edwin Grünholz, Ruud Brood en Hans de Jong verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de Werkendamse hoofdmacht.
Met een 7de, 6de , en weer een 7de positie op de ranglijst viel het na 2018 eigenlijk nog best mee, zou de buitenstaander zeggen, en zou er rust in de tent moeten zijn. Maar niets van dat alles in Werkendam. En juist toen ging het mis met een 16de , 13de en 17de stek, die het afdalen inluidde.
Maar onder interim Ruud Brood (tevens schoonvader van Grad Damen), die in febr. 2025 Grünholz opvolgde, keerde Kozakken Boys via de nacompetitie direct weer terug.
De Jong, zelf voormalig speler van Kozakken Boys, werd daarna gepresenteerd als nieuwe leidsman in bij de terugkeer in de Tweede Divisie. Maar net voor de winterstop kondigde hij eenzijdig aan dat het voor hem bij dat ene seizoen zou blijven, terwijl de clubleiding er alle vertrouwen in had om door te gaan naar jaargang 2026-2027. Maar uiteraard moet de liefde wel van twee kanten komen anders heeft het geen zin om door te gaan.
Het ontstane hiaat werd al snel opgevuld. Want enkele weken daarna kon de clubleiding al melden dat ze Dennis de Nooijer – de tweelingbroer van Hoek coach Gérard – bereid hadden gevonden om in dit nieuwe seizoen leiding te gaan geven aan het vlaggenschip van de club.
De nieuwe kaptein op het schip zag begin juli toen de voorbereiding begon weinig mutaties in zijn hoofdmacht. Belangrijkste vertrekkers waren Carlito (Spanje), Veenhoven (Spakenburg), Versluis (terug naar NAC, hij was gehuurd), El Khayati (gestopt) en Van der Sluys (geen club). Zij werden opgevolgd door o.a. Zenya Deurloo (Kloetinge), Marko Maletić (Vittoria Calcio It.) en Dyland Pedro (Dongen), Shedwin Martina (Heerjansdam), Milan van de Berg (Poortugaal) en Yassir Tay-Tay (NAC).
Met die ietwat vernieuwde selectie kende oefenmeester Dennis de Nooijer een voorbereiding die er als volgt uitzag:
| 11 juli | Kozakken Boys | – | RKC Waalwijk | 0-0 | |
| 18 Juli | FC Rijnvogels | – | Kozakken Boys | 1-1 | |
| 25 juli | Kloetinge | – | Kozakken Boys | 3-2 | 4×30 min. |
| 28 juli | Achilles Veen | – | Kozakken Boys | 0-6 | |
| 1 aug. | Kozakken Boys | – | Katwijk | 1-2 | 4×30 min. |
| 4 aug. | Kozakken Boys | – | SC Feyenoord | 5-2 | |
| 8 aug. | Kozakken Boys | – | SteDoCo | 6-3 |
Opmerkelijke statistiek
Uit die resultaten mag u zelf uw conclusie trekken. Maar wat wel opvalt is dat onze gastheer er in ieder geval wel in is geslaagd om de bijzondere statistieken, die ze vorig seizoen in de competitie neerzette, de nek om te draaien. Want toen pakte Kozakken Boys op vreemde bodem veel meer punten dan op het eigen domicilie De Zwaaier. De resultaten wezen toen uit: 29 punten buitenshuis om 18 thuis uit ieder 17 duels. Inherent daaraan is ook het doelsaldo van respectievelijk: 28-24 om 19-31.
In de oefencampagne zien die cijfers er op beide vlakken heel wat florissanter uit zoals u zelf kunt zien en uitrekenen.
Helaas voor alle Kozakken die de club liefhebben begon dit seizoen net zoals het vorige eindigde. De eerste thuiswedstrijd, ook al een klassieker tegen IJsselmeervogels, leverde een 1-2 verlies op. Maar vorige week zaterdag lieten de De Nooier pupillen hun ware gezicht zien. Uit bij debutant Kloetinge, eerder al tegenstander in de oefenperiode, werd een 3-1 achterstand alsnog omgebogen in een 3-3 puntendeling. Daarbij pakte nieuweling Marko Maletić een hoofdrol met twee treffers. Maar of opnieuw, uit meer punten pakken dan thuis, een patroon wordt, is in dit prille stadium van de competitie uiteraard nog niet te zeggen. Het mag duidelijk zijn dat alle G.V.V.V.-ers hopen van wel, maar dat het thuispubliek het tegenovergestelde verwacht en eist van hun eigen favorieten.
Zonder publiek
Jammer genoeg zullen de beide supportersscharen dat niet aan den lijve kunnen meemaken want afgelopen dinsdag werd bekend dat het beroep wat de thuisclub had ingesteld, na een opgelegde straf, werd afgewezen. Die straf, een wedstrijd zonder publiek spelen, was opgelegd vanwege het afsteken van vuurwerk op 9 mei jl. Ironisch genoeg was dat ook bij de wedstrijd Kozakken Boys versus G.V.V.V. De supportersclub Q-side vierde toen voorafgaande aan dat duel haar 40ste verjaardag met heel veel rood-witte rook en flinke knallen zoals onderstaand plaatje duidelijk laat zien.
Het was toen letterlijk gezien het enige vuurwerk, want op het veld bleef dat figuurlijk uit. In een zeer gezapige pot voetbal sprong de thuisploeg dodelijk effectief om met de geboden kansen. Daar maakten Dion Versluis (2x) en Jordy Thomassen dankbaar gebruik van. Tariq Dilrosun redde de Veense eer met een tegentreffer, waardoor er een zeer verdiende 3-1 op het scorebord stond.
Met die zege namen de Werkendammers ook sportieve revanche voor de nipte 3-2 nederlaag op 29 november 2025 in de heenwedstrijd. Daar zag het toen totaal niet naar uit, want met nog 5 minuten te gaan waren de twee doelpunten van captain Stout en de tegentreffer van Vink nog voldoende voor een driepunter. Maar Dilrosun en Latif zorgden in de slotfase en toegevoegde tijd, voor de niet meer verwachte en ook niet echt verdiende, 3-2 winst op het sportpark Panhuis.
G.V.V.V. legt iets meer gewicht in de schaal
Overall gezien heeft G.V.V.V. een kleine positieve balans tegen Kozakken Boys, die begon in ’63-’64 in de 2de klasse en eindigde tot nu toe met de reeds bovengenoemde wedstrijd op 9 mei jl. in de Tweede Divisie.
Dat iets meer gewicht komt met de volgende cijfers tot uitdrukking: 27 gewonnen, 14 gelijk en 22 verloren.
Ook de uitbalans valt, zij het zeer miniem, in het voordeel uit van de gasten: 12x winst, 9x gelijk en 11 verloren potjes. Maar u weet resultaten uit het verleden etc. etc.
Toch is de meest objectieve manier om naar de data uit het verleden te kijken t.a.v. de aanstaande ontmoeting, om de resultaten van Kozakken Boys versus G.V.V.V. uit de Tweede Divisie te bezien in de wedstrijden op sportpark De Zwaaier.
Daar viel er in de coronaseizoenen één van in het water maar met de p/d wedstrijd erbij komt het aantal in totaal op acht. En daaruit blijkt dat in Werkendam de ploegen elkaar de laatste jaren eigenlijk in niets ontliepen qua puntenverzameling, namelijk driemaal winst, tweemaal gelijk en driemaal verlies voor G.V.V.V. De gasten van komende zaterdag waren in die voorgaande clashes wel ietwat doeltreffender, 19 goals gescoord en 17 geïncasseerd.
Lesje geleerd?
Dat beide ploegen een matige start kenden, met respectievelijk 1 en 0 punten uit twee duels, is een open deur intrappen. Maar voor de bezoekers is dit niet uniek, in ’18-’19 en ’20-’21 gebeurde dat ook. En in het rampseizoen ’21-’22 toen de degradatie een feit werd, behaalde ons vlaggenschip slechts één puntje uit de eerste tien ontmoetingen. Kortom het kan altijd erger, maar 1 puntje pakken, wat in voornoemde seizoenen ook gebeurde na twee duels, zou al een aardige opsteker kunnen zijn.
Een andere open deur is het feit, zoals een cynische supporter na afloop van het 2-3 verloren tegen AFC opmerkte: “Zeven doelpunten tegen in 97 minuten voetballen, hoe kan dat nou?”
Daarmee scoorde hij een punt die je als aanhanger van G.V.V.V. absoluut niet wilt maken.
Maar het was helaas wel een waarheid als een koe. Gelukkig bracht hij daarna wel enige nuance aan, want de kansen op alsnog een gelijkspel tegen de Amsterdammers waren ook niet bij hem onopgemerkt gebleven.
Want als je geen kansen creëert, kun je ook niet scoren, en daar was tegen AFC, in tegenstelling tot de tweede helft in Groesbeek, absoluut geen sprake van, er waren er zelfs meer dan een handvol voor een positiever resultaat.
Daar zullen de stafleden ook vast voorafgaande aan deze klassieker aan hinten bij hun pupillen. Scherp vanaf de eerste seconden in de defensie, en scherp voor het doel.
Uiteraard is het geen maatstaf, de doordeweekse 1-5 oefenzege tegen vierdedivisionist MASV, maar hopelijk heeft dit de selectie wel een beetje vertrouwen in zichzelf gegeven dat ze zeker wel in staat zijn om te scoren en heel weinig weg te geven.
De praktijk op een zeer leeg sportpark De Zwaaier – vermoedelijk uniek voor Kozakken Boys en zeker voor G.V.V.V. m.u.v. de coronatijd – zal moeten gaan uitwijzen of de mannen van coach Dennis van Beukering hun lesje hebben geleerd.
Kozakken Boys – G.V.V.V. begint komende zaterdagmiddag op het sportpark De Zwaaier, Nieuwe Kozakken Stoep 1, 4251 PN Werkendam om 15.00 uur en zal onder leiding staan van Dhr. T.J. Visser uit Dinteloord. Hij zal langs de lijn zal worden geassisteerd door Dhr. N.M. Veldhuis en Dhr. T.D. Schimmel. Vierde official is Dhr. M. Deeben.
