Klassieker en streekderby ineen: IJsselmeervogels – G.V.V.V.

De gemeente Bunschoten-Spakenburg is in de bijna 79-jarige geschiedenis van onze club de plaats waar veruit de meeste reisjes naar toe zijn gemaakt. Dat heeft natuurlijk te maken dat in die gemeente, naast gastheer IJsselmeervogels, ook die andere grootmacht Spakenburg daar haar domicilie heeft. En aangezien zowel de rooien als de blauwen van sportpark De Westmaat samen met de Veense blauwhemden veelal op het hoogste amateurniveau van Nederland acteren is er al een heel lange geschiedenis ontstaan van onderlinge confrontaties die terug gaat tot begin jaren zestig van de vorige eeuw.
Als je alles bij elkaar optelt d.w.z. competitie-, districts- en KNVB beker-, en oefenwedstrijden geeft de rekenmachine een getal van 95 ontmoetingen aan tussen IJsselmeervogels en G.V.V.V. of vice versa. De teller van duels tussen Spakenburgs en Veenendaals blauw staat in al die diverse geledingen ondertussen al op 101. Even gemakkelijk er vanuit gaan dat helft daarvan uit- en de andere helft daarvan thuis heeft plaatsgevonden, dan komt dat neer op een totaal bijna 100 reizen richting sportpark De Westmaat.
Daarmee zijn Spakenburg en IJsselmeervogels opponenten waartegen G.V.V.V. het vaakst is uitgekomen en is de term klassieker bij deze ontmoeting dus meer dan op zijn plaats.

Uitpuilende prijzenkast

Ondanks de wat magere prestaties in de afgelopen paar jaar is IJsselmeervogels nog steeds een zaterdagvoetbal grootmacht van jewelste en daarmee ook één van de bekendste naam in de amateurvoetbal wereld. Want zelfs voetballiefhebbers die zelden of nooit een amateurwedstrijd bezoeken, zullen op de vraag: ‘Noem eens een befaamde amateurvoetbalvereniging’, hoogstwaarschijnlijk acht van de tien keer daarop antwoorden: IJsselmeervogels.
Dat heeft de club uit de gemeente Bunschoten-Spakenburg natuurlijk te danken aan haar overweldigende uitpuilende prijzenkast. Geen enkele andere amateurclub in ons landje kan tippen aan de erelijst die ‘De Vogels’ – zoals de club ook vaak wordt genoemd – sinds hun oprichting in 1932 bij elkaar hebben gevoetbald op het hoogste niveau bij de amateurs.
In de editie van de Nationale Voetbalgids 2026 – 2027, uitgegeven door ElfVoetbal Magazine, staan totaal opgeteld maar liefst 58 eretitels vermeld. Die lopen uiteen van kampioen in de Tweede Klasse tot en met het winnen van de Supercup.

Klein smetje

De op één na meest verse titel is die van kampioen in de Derde Divisie in seizoen ’16-’17. En hoe tegenstrijdig het ook klinkt, daarmee is gelijk het eerste kleine smetje op het verder glanzende blazoen van de rooien van sportpark De Westmaat te duiden. Want in de jaargang daarvoor miste IJsselmeervogels de boot om in de hernieuwde Tweede Divisie aan de slag te gaan. De uiteindelijke twaalfde positie op de ranglijst van de Topklasse in ’15-’16 was bij lange na niet voldoende om die stap te maken. Het overkwam de topploeg daarvoor nog nooit om niet mee te doen op het hoogste amateurniveau sinds het ontstaan van de zaterdag Tweede Klasse in 1960.
Daarom was het onze gastheren er ook alles aan gelegen om die omissie direct te herstellen en dat lukte dus op zeer overtuigende wijze met voornoemd kampioenschap en daarmee de promotie naar de Tweede Divisie.

Fundament

Dat de buitenwacht en de meest fanatieke fans dan gelijk verwachten dat IJsselmeervogels weer een flink woordje mee zou gaan spreken is niet zo gek, gezien de rits aan hoofdprijzen in het verleden. Maar de clubleiding was zo reëel die intenties wel te onderschrijven maar dan toch wel op wat langere termijn en niet direct bij de terugkeer op de hoogste sport van de ladder. Eerst moest maar eens worden bekeken hoe alles reilt en zeilt. Want in die Tweede Divisie is en was het toch een meer dan aardige verzameling van clubs die hun sporen ook al ruimschoots hadden verdiend.
Uitermate verstandig beleid van de verantwoordelijken daar aan de boorden van het IJsselmeervogels. Niet pieken om te pieken maar langzamerhand gaan bouwen aan een team wat de ‘oude’ successen kan gaan benaderen.
De terugkeer naar de top verliep dan ook moeiteloos zonder hoge pieken en diepe dalen. Een keurige laatste plaats in het linkerrijtje in jaargang ’17-’18 was het gevolg en daarmee was tevens het fundament gelegd voor het verder uitbouwen van de prestaties die bij een club als IJsselmeervogels hoort.

Dichter naar de top

Met coach Ted Verdonkschot (nu leidsman van RKAV Volendam) als opvolger van Willem Leushuis, aan het roer van de rooie botter, werd aan het tweede seizoen Tweede Divisie begonnen. De geboren Haarlemmer, die als opdracht meekreeg het gat met de top van de Tweede Divisie te verkleinen, slaagde uitstekend in die missie. Door een dipje in de eindfase van de competitie kon kampioen AFC niet meer worden belaagd, maar in puntenaantal (63) eindigde de Verdonkschot brigade gelijk met runner-up Excelsior Maassluis. Alleen was het doelsaldo wat nadeliger dan dat van de Tricolores en daardoor eindigde IJsselmeervogels in ’18-’19 op de derde stek.

Wisselingen van de trainerswacht

De volgende stap is en was om door te pakken en ‘De Vogels’ weer zo hoog mogelijk te laten vliegen. Maar interne strubbelingen met de hoofdtrainer Verdonkschot, die halverwege het seizoen werd opgevolgd door interim Gert Kruijs, en natuurlijk het stilleggen in maart 2020 van de competitie, stond de voorgenomen vooruitgang in de weg. Toch werd die verkorte jaargang ’19-’20 nog afgesloten met een vijfde positie en de verovering van de eerste periode.
Met nieuw elan en een kersverse leidsman, Berry Smit, die werd losgeweekt bij Jong FC Volendam, zouden verdere stappen moeten worden gezet. Maar grote vijand corona dook opnieuw op en in ’20-’21 konden daardoor slechts vijf duels doorgang vinden.
De hernieuwde start in augustus 2021 was niet des ‘Vogels, want men vond zichzelf terug in de onderste regionen. En ja, dan weet je het wel, dan moet er een zondebok gevonden worden en dat is dan (bijna) altijd de coach. Smit’s contract werd dan ook eind september ‘21ontbonden, en met tussenpausen Ruud van de Geest en Ton Cornelissen, werd half oktober Gert Peter de Gunst – was assistent bij PEC Zwolle en pikant genoeg voormalig speler van Spakenburg – aangetrokken om het tij te gaan keren.

Net wel, en net niet

Onder leiding van de interimmers en De Gunst leek dat direct te gaan gebeuren, want er werden drie wedstrijden op rij gewonnen. Maar dat bleek slechts schone schijn. Uit de tien ontmoetingen daarna werden slechts vier punten aan het totaal toegevoegd en dat bracht de rooien naar een p/d positie op de ranglijst. Een zeer zeldzame gebeurtenis in de geschiedenis van de club.
Toch vertoonde de vleugellamme ‘Vogel’ daarna wel weer aan over een behoorlijke portie veerkracht te beschikken en kon er met aanloopje weer langzamerhand omhoog worden gevlogen. Want van de tien volgende duels werden er zeven in winst omgezet en daarmee stond IJsselmeervogels ruimschoots boven de gevaarlijke lijn. Met daarna een beetje hangen en wurgen, mede door een 3-0 zege op G.V.V.V., speelde men zich uiteindelijk veilig door een 13^de plek in de rangschikking.
Dat lukte onze hoofdmacht toen niet, zij waren veroordeeld tot de play-offs. Daarin bleek uiteindelijk Kozakken Boys de sterkste en scheiden de (competitie)wegen van de rooien uit Spakenburg en de Veense blauwen zich.

In het zelfde schuitje

Maar tot groot verdriet van alles wat IJsselmeervogels lief heeft ging het in het seizoen daarna toch nog faliekant mis. Op 8 speeldagen na, verbleven onze aankomende gastheren toen in de  gevaarlijk zone en konden zich daar niet uit ontworstelen. Ook niet nadat coach Gert Peter de Gunst zijn congé kreeg en tussenpaus Michael Weggemans in februari 2023 werd opgevolgd door de gepokt en gemazelde Gert Jan Karsten die eigenlijk pas medio juli van dat jaar zou gaan beginnen bij zijn droomclub. Met zijn toenmalige club sv Urk kwam IJsselmeervogels tot overeenstemming dat Karsten eerder kon gaan aantreden.
Maar ook Karsten kon geen ijzer met handen breken in die paar maanden van coachen. Door de 16^de stek kwam IJsselmeervogels aan het einde van seizoen ’22-’23 in hetzelfde schuitje terecht als G.V.V.V. in het seizoen daarvoor, namelijk de p/d competitie. Maar waar ‘onze jongens’ het toen nog schopten tot de finale, waarin het vorig seizoen teruggekeerde Kozakken Boys te sterk was, ging het voor ‘De Vogels’ reeds in de eerste ronde totaal mis.

Zelden zullen alle rooie Spakenburgers zo’n opdoffer te verwerken hebben gekregen als op 31 mei en op 3 juni 2023. Want toen werden ze met 6-0 en 0-5 van de mat geveegd door USV Hercules dat via een periodekampioenschap in de Derde Divisie streed voor promotie. Die twee kansloze nederlagen zorgden ervoor dat de beroemdste en bekendste amateurclub van Nederland voor de allereerste keer in haar geschiedenis degradeerde.
Maar in datzelfde seizoen stapte G.V.V.V. uit dat schuitje door in die p/d wedstijden, na Groene Ster te hebben uitgeschakeld, datzelfde USV Hercules in de tweede ronde wel te verslaan (1-0 in Utrecht en 3-0 in Veenendaal). Door in de finale tweemaal van SteDoCo te winnen (1-2 en 2-0) waren de Veenendalers weer terug op koers en dwaalde IJsselmeervogels dit keer van de weg af.

Trainer stapt zelf op

Maar het rouwen en treuren om dat gezichtsverlies mocht uiteraard niet te lang duren er moesten voor de toekomst weer spijkers met koppen geslagen worden aan de rode zijde van de Westmaat om het verloren gegane terrein z.s.m. terug te winnen.
De degradatie had het vertrouwen door het technisch kader in Gert Jan Karsten als trainer geen knauw gegeven, maar juist een stimulans dat hij de juiste man was om het tij te kunnen keren.
Dat bleek een juiste beslissing want gedurende het seizoen ’23-’24 bivakkeerden de rood-witten veelal in de top drie van de Derde Divisie A. Alleen was er aan het einde van de rit één club, die 3 punten meer behaalde, net iets sterker dan de Karsten brigade. Ironisch genoeg was dit RKAV Volendam wat onder leiding stond van de eerder bij ‘Vogels’ op non-actief gezette trainer Berry Smit.
Omdat IJsselmeervogels, wat dus als runner-up eindigde, ook geen (vervangende)periodetitel kon overleggen was er ook geen kans op een herkansing in de play-offs en bleef het veroordeeld tot spelen in de Derde Divisie. Die conclusie was voor de altijd eigenzinnige coach Karsten, die een nog doorlopend contract had, de reden om eenzijdig de samenwerking te beëindigen met zijn droomclub, omdat hij vond dat hij gefaald had.

Kampioen

Het was dus een uitdaging voor de rode TC leden om een nieuwe geschikte kandidaat oefenmeester te vinden die paste in het ambitieuze profiel, want uiteraard wilde de club zo snel als mogelijk weer terugkeren naar het niveau waar het gezien haar status meer dan 100% thuishoort. Toch duurde die zoektocht niet al te lang, want kort na het opstappen van Karsten werd Raymond Bronkhorst gestrikt, die geen onbekende was binnen IJsselmeervogels.
Want als speler was hij een trouwe vazal van de club van 2008 t/m 2012.
Wat heet, de spelbepalende middenvelder was een enorme steunpilaar in de drie kampioenschappen op rij, die IJsselmeervogels toen, niet voor het eerst overigens, behaalde.
Zo’n kampioenskunstje had Bronkhorst ook al in 2002 met Huizen geflikt, waarna hij werd ingelijfd door FC Groningen en SC Cambuur. In 2006 kwam er een eind aan dat profbestaan en stapte Bronkhorst over naar onze rode buren van het sportpark Panhuis, voordat hij in 2008 aan de boorden van het IJsselmeer belandde.

Kampioenenmaker

Vanaf 2012 ging hij afbouwen in zijn woonplaats Heemskerk bij ODIN ’59 om in 2014 zijn trainersloopbaan te beginnen bij ADO ’20 als assistent-trainer, en in 2017 als hoofdverantwoordelijk bij die andere Heemskerkse club.
In 2020 klopte FC Lisse aan de deur van Bronkhorst met de vraag om daar de leiding op zich te nemen. Het eerste seizoen was door de corona erg kort, maar daarna leidde Bronkhorst de bollenclub direct naar de titel in de Derde Divisie. Op de trede hoger bleef zijn ploeg moeiteloos op de been in ’22-’23 met een 12^de plek op de ranglijst.
Door veranderde werk- en privé omstandigheden wilde hij zijn contract niet verlengen, wat FC Lisse begrijpelijkerwijs wel voor ogen had.
Na een sabbatical zou Bronkhorst hoofd jeugdopleiding worden bij zijn eerste liefde ODIN ’59, totdat zijn oude club zich ergens begin juni 2024 meldde met ‘an offer you can’t refuse’.
De rest is geschiedenis, want net als speler bij IJsselmeervogels werd Raymond Bronkhorst als coach in zijn eerste seizoen direct kampioen en bracht hij de club weer thuis in de Tweede Divisie. Dat gebeurde op zeer overtuigende wijze want aan het einde van de rit had de Bronkhorst brigade maar liefst 12 punten voorsprong op naaste achtervolger Harkemase Boys en een doelsaldo van 98-35. Vooral in de laatste 15 wedstrijden van dat seizoen was de ploeg ongenaakbaar en bleef ongeslagen, er werden slechts drie duels gelijkgespeeld.
Het was dan ook volkomen logisch dat begin januari 2025 Bronkhorst al werd vastgelegd voor jaargang 2025-2026.

Terugkeer moeizame bevalling

Never chance a winning team, dat zal de gedachte geweest zijn van de staf en TC van IJsselmeervogels, want er volgden een slechts een stuk of vier mutaties in de selectie om aan het hernieuwde avontuur in de Tweede Divisie te beginnen.
Helaas bleek de terugkeer op het hoogste schavot niet meteen dat de rooien, zoals voorheen, een rol betekenis konden gaan spelen. Daar was ook niet op gerekend, maar dat het zo moeizaam zou gaan, was wel de andere kant van de medaille.
Kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat IJsselmeervogels bijna het hele vorige seizoen in de gevarenzone heeft gestaan. Die zeer tegenvallende resultaten brachten de clubleiding er in december vorig toe op coach Bronkhorst de wacht aan te zeggen en de toen clubloze Willem Leushuis aan te stellen als zijn vervanger. Leushuis (74), die een contract tekende voor 1,5 jaar, was geen onbekende in Spakenburg, want al in twee eerdere perioden had hij de touwtjes (succesvol) in handen aan de boorden van het IJsselmeer. Maar ondanks al zijn ervaring bij o.a. Kozakken Boys, Hoek, ASWH, AFC, DVS ’33 en in het buitenland in Koeweit en de VAE, kreeg hij ook de ploeg niet uit de gevarenzone, ondanks tussentijdse aangetrokken versterkingen in de personen van Campman, Janssen, Ignacio, Mattheij en Doesburg. Wel lukte het, en dat was ook heel veel waard, om rechtstreekse degradatie af te wenden en dus een herkansing te krijgen in de p/d nacompetitie.

Veerkracht

Daarin lieten ‘De Vogels’ zien over veerkracht te beschikken. Want om de finale te bereiken moesten derdedivisionisten Sparta Nijkerk en ADO ’20 worden geëlimineerd. Dat deed de Leushuis brigade overtuigend door alle potjes zowel thuis als uit met (ruime) winst af te sluiten.  In die finale troffen ze competitie genoot Excelsior Maassluis wat VVSB en FC Rijnvogels had uitgeschakeld. In die alles of niets wedstrijden trok Excelsior M. in eigen huis met 2-1 aan het langste eind.
Dat moest op 13 juni jl. op de eigen Westmaat rechtgezet worden. Chahine Bohemen (nu Rijnsburgse Boys) opende de score in de eerste helft, waardoor de stand weer gelijk was. Dat hield stand tot de klok op negentig minuten stond, waardoor er een verlenging volgde. Daarin was Gregory Kuisch (nu Quick Boys) het goudhaantje toen hij in minuut 103 de 2-0 binnenschoot en de Tricolores er daarna niet meer in slaagden om nog wat terug te doen.

Het vege lijf was daarmee gered en de “Missie geslaagd”, zoals Leushuis het direct na afloop van dat finaleduel uitdrukte. Want dat was uiteraard zijn belangrijkste opdracht bij de terugkeer naar IJsselmeervogels.

Van blauw naar rood of andersom

Voor dit nog prille nieuwe seizoen zal de missie aan het adres van Leushuis ongetwijfeld zijn geweest: ‘Zorg ervoor dat we niet opnieuw in de penarie komen’ als allerbelangrijkste opdracht, en ‘Bouw aan een team wat weer IJsselmeervogels waardig is.’
Bij de mutaties die daar voor zijn aangewend, waren de opvallendste, zoals we vorige week al velmelden: het ‘leentje buur’ spelen met Quick Boys. Want Ruben van Doesburg en Gregory Kuisch vertrokken naar Katwijk, en Arantis Roep en Riley Reemnet bewandelden de omgekeerde weg. Bijna was daar nog een derde bijgekomen, maar Toer Bouwman keerde in onderling overleg op zijn schreden terug en bleef speler op Nieuw Zuid.
Daarnaast kwamen Dikkenberg (Eemdijk), Carbaat (ADO ’20), Van Eerden (Excelsior Maassluis), Spijkerman (ACV) en Belgadi (NEC) de gelederen versterken, en werd afgelopen week Beukers nog gehuurd van FC Volendam. Zoals de achternaam al doet vermoeden een echte Spakenburger die zijn opleiding kreeg  bij IJsselmeervogels.
En dan hebben we uiteraard nog de voor alle G.V.V.V.-ers bekendste namen van Quiermo Dumay en Ruben van Kouwen. De verdediger en doelman lieten aan het einde van vorig seizoen het sportpark Panhuis achter zich en verkasten naar de rode zijde van De Westmaat. Beiden speelden vier jaargangen voor ‘de onzen’ waarin Dumay tot 134 duels kwam en Van Kouwen 55.
Grote kans dat komende zaterdag Dumay het gaat opnemen tegen zijn oude voetbalmaatjes, want hij heeft tot nu toe alle competitie volledig mee gedaan. De goalie moet het doen met reserve beurten.

Prima start

Via een zeer grillige oefencampagne, waarin grote overwinningen werden afgewisseld met nederlagen tegen lager geklasseerde opponenten, hebben aanvoerder Jesse Schuurman c.s. in de competitie een heel wat betere start dan vorig seizoen. Daarmee lijkt het erop dat IJsselmeervogels het lek boven voorlopig boven water heeft weten te tillen. Want zeven punten uit vier wedstrijden is zonder meer prima te noemen. Opvallend is daarbij is wel dat de twee overwinningen buitenhuis werden geboekt, Kozakken Boys 1-2 en Kloetinge 0-2. Het ene puntje dat de zeven compleet maakte, volgde uit een thuisduel tegen RKAV Volendam (1-1). Het ander thuisduel tegen Quick Boys leverde een 0-1 verlies op, maar dat was nauwelijks verdiend voor de regerend kampioen. Een puntendeling lag meer in de lijn van het spelverloop zo oordeelden de onafhankelijken.
Het zal dan ook duidelijk zijn dat de thuisploeg in deze 38^ste ontmoeting in competitieverband tegen G.V.V.V. die prima start een vervolg wil gaan geven.

In de hoek ..

… waar de klappen vallen We kunnen er lang of kort over discussiëren, maar de ploeg van nieuwbakken aanvoerder Mitch Willems zit of ligt in die hoek van de figuurlijke boksring. Vier wedstrijden gespeeld en nog enkel punt verzameld dat is het schamele resultaat voor onze hoofdmacht. Dat paard sloeg G.V.V.V. nog geen enkele keer eerder in de tien voorgaande jaargangen in de Tweede Divisie. Want ook in het rampseizoen ’21-’22 toen de play-offs uiteindelijk het struikelblok werden, was er na een kwartet duels één puntje gepakt.
Dat er daarna nog zes nederlagen op rij volgden, daar willen en moeten nu maar even niet aan denken.
Nul uit vier is overigens ook geen negatief record, want in de voorgaande drie seizoenen, – daarvoor gebeurde het nooit in deze klasse – overkwam dat ook Kozakken Boys, Jong Sparta, Excelsior Maassluis, De Treffers, RKAV Volendam, ACV, en vorig seizoen ook onze gastheer IJsselmeervogels. Alleen Kozakken Boys (via play-offs) en ACV (direct) legde daarna aan het einde van de rit het loodje, dus voldoende reden om niet te wanhopen en positief te blijven.

Maar dat daar een ommekeer voor nodig is zullen staf en spelers zich terdege beseffen. Want de eerlijkheid gebied te zeggen, dat ons vlaggenschip uitsluitend tegen AFC meer verdiende dan een nederlaag en de overige drie, soms wat ongelukkig, maar wel terecht verloren gingen.
Afgelopen zaterdag, thuis tegen Quick Boys, kwam het verschil tussen boven- en onderkant van de ranglijst nog maar eens (pijnlijk) aan het licht. Hoewel een eretreffer, die wel in het vat zat, de verhoudingen in het veld iets beter zou hebben weergeven, viel er verder op de 0-3 nederlaag weinig af te dingen.

Sentimenten

Voor een speler van ons vlaggenschip heeft deze ontmoeting iets speciaals, namelijk Mitch Willems. Want voordat de centrale verdediger medio 2023 op het sportpark Panhuis belandde had hij er drie seizoenen aan de boorden van het IJsselmeer opzitten. Hij kwam bij IJsselmeervogels terecht aan het begin van het zeer korte corona seizoen ’20-’21 toen hij de overstap maakte van Almere City FC O21.
Waar Willems in zijn tweede wel volledige seizoen 26x aan de bak kwam en driemaal scoorde, waaronder de eretreffer op zijn huidige domicilie (G.V.V.V. won met 2-1), werd het laatste jaar er een om snel te vergeten. Niet alleen persoonlijk omdat hij in verhouding weinig speelde (16 duels), maar ook omdat het dus heel slecht afliep, en Mitch onderdeel uitmaakte van het team dat negatieve historie scheef in de annalen van de club door voor de eerste keer te degraderen sinds de oprichting in 1932.
Geluk bij een ongeluk was dat Willems de afgang tegen USV Hercules in de play-offs niet aan den lijve ondervond, want beide keren zat hij niet bij de selectie. Toch zal het huilen hem toen nader geweest dan het lachen, want als sportman wil je altijd het beste uit jezelf en je team halen.

Morad el Haddouti, dit seizoen nieuw bij onze selectie, zal ook slechte herinneringen aan dat rampseizoen van IJsselmeervogels. Want hij maakte toen ook onderdeel uit van keurkorps van ‘De Vogels’, nadat hij RKC achter zich had gelaten. In 27 duels scoorde de aanvaller uit Nijmegen 7x, en in de beide ontmoetingen met USV Hercules was hij invaller. Het bleef bij een seizoen voor El Haddouti bij IJsselmeervogels waarna hij een half jaar later bij De Treffers aan de slag ging.
Helaas heeft Morad bij G.V.V.V. nog steeds niets kunnen laten zien in de competitie vanwege lichamelijke ongemakken.

Vaste waarde

In het blauwe tenue is Willems van meet af aan een vaste waarde geworden bij coach Gery Vink, en ook onder zijn opvolger Dennis van Beukering. Sterker nog, na het afhaken van Barry Maguire bij de aanvang van dit seizoen, werd hij door de staf en medespelers gekozen tot kersvers aanvoerder. Dat de Zaankanter zich als een vis in water voelt bij G.V.V.V. komt tot uiting met drie ereplaatsen in het beste spelersklassement in zijn voorgaande drie seizoenen op het Panhuis. Want daarin eindigde Mitch als tweede, eerste en nogmaals tweede. Ook kan hij binnenkort zijn eerste mijlpaal vieren, want zijn 100^ste officiële duel is aanstaande. De teller staat nu op 98.
Maar al die eretitels en de mijlpaal zal Willems, samen met zijn ploeggenoten uiteraard, bijzonder graag willen inruilen voor een eerste driepunter in de competitie. Daarom is hij zaterdag er zeer gebrand op, om samen met zijn manschappen, daartoe een poging te doen tegen zijn voormalig werkgever en ploeggenoten, waartoe nu natuurlijk Dumay en Van Kouwen behoren.
Het beste dat daarbij helpt, om zijn natuurlijke aanwezige glimlach om te zetten naar een grote smile, is om in ieder geval niet te verliezen, en nog liever natuurlijk om die uitbalans op sportpark De Westmaat een heel klein tikje de blauwe kant op de laten slaan door met de winst aan de haal te gaan.

Weinig behaalde winst op De Westmaat

Op basis van de vijf eerdere wedstrijden die zijn gespeeld in de Tweede Divisie op De Westmaat is er geen favoriet aan te wijzen, want er staan respectievelijk 1-1, 1-2 en tweemaal 3-0 en 0-3 aan scores in de geschiedenisboeken. Maar als je kijkt naar alle overkoepelende resultaten uit de voorgaande 37 competitie ontmoetingen tussen IJsselmeervogels en G.V.V.V. is er wel een duidelijk favoriet, en dat zijn onze gastheren.
Het begon ooit in ’59-’60 in de Derde Klasse (4-2), en kende haar laatste editie vorig jaar in de Tweede Divisie. Daarin wonnen de bezoekers met 0-3, door goals van Van Soest, Veenhof en Spies op 22 november 2025.
Maar totaal gezien waren ‘De Vogels’ 18x de sterksten en werden 11x de punten gedeeld. De snelle rekenmeesters weten dan ondertussen al dat G.V.V.V. acht keer aan het langste eind trok. Ook qua doelsaldo staan onze gastheren van aanstaande zaterdag met 71 tegen 45 ruimschoots aan de leiding.

De wedstrijd op sportpark De Westmaat, Westdijk 14, 3752 AE te Bunschoten-Spakenburg begint om 15.00 uur en zal onder leiding staan van Dhr. T.R. Winkel uit Leermens. Hij zal langs de lijn worden bijgestaan door Dhr. D. Bosgraaf en Dhr. A. Habib. Vierde official is Dhr. S.J.F. Huijs.

Tekst: GVVV.nl/Bas van Capelleveen
Fotografie: ® Stefan Koops